"O KADAR UZUN SÜRE BAKTIM Kİ ONA

YÜREĞİMİN BİR PARÇASI OLDUĞUNU DÜŞÜNÜYORUM ARTIK.

"O kadar uzun süre baktım ki ona

Yüreğimin bir parçası olduğunu düşünüyorum artık.

Titreyerek parıldıyor ama,

Yeniden,

yeniden ayırıyor bizi yüzler ve

karanlıklar."

Suyu Geçiş

Sylvia Plath

"Sistine Şapeli tavanı aslında Rönesans'ın moral ve dinsel karşıtlığının tüyler ürpertici bir sembolüdür."

Yaratılış, 1508-12

Fresk.

Sistine Şapeli'nin tavanı, Vatikan Sarayı, Vatikan

İnsanın, dünyanın ve evrenin yaratılışının anlatıldığı bu bölüm, Güneş'in, Ay'ın ve bitkilerin yaratılışıyla (en sağda) başlar. Ardından yeryüzünün yaratılışı yani toprakla suyun ayrılması temalı bölüme geçilir. En solda da ilk insanın, Adem'in yaratıldığı sah yer alır. En sağdaki bölümde, Tanrı'nın sağ eli Güneş'i, sol eli Ay'ı işaret eder. Yanında meleklerin bir kısmı güneşin parlaklığından korunmaya çalışır. Bu sahnenin sol tarafında arkadan görünen Tanrı, yeryüzündeki bitki örtüsünü yaratırken tasvir edilir. Ortada yer alan kompozisyonda iki meleğin eşlik ettiği Tanrı su ile karayı ayırmaktadır. Köşelerde ignudi olarak bilinen güçlü, atletik, dört çıplak figür vardır. Her biri Tanrı'nın yaptıklarına farklı tepkiler verir. En solda yer alan ve Sistine Şapeli'nin belki de en bilinen freski olan Adem'in Yaratılışı, Tanrı'nın Adem'e yaşam nefesini üflemek üzere olduğu ânı temsil eder.

Michelangelo'nun insanın yada bir başka deyimle  Adem'in Yaradılışı, Sistine Şapeli tavanının  aslında yalnızca bir parçasıdır ve en popüler, en bilinen sosyal platformlarda görseli en fazla tercih edilen duvar resmidir. Ancak bu tabloyla ilgili bir şey onu öne çıkarıyor. Avrupa sanat tarihinin en ikonik görüntülerinden biri olarak kabul edilebilirki bence öyle..Sistene Şapeli Freskleri, maniyerist resim tüm özelliklerini ve en iyi örneklerini barındırır. Hümanizm ile birlikte batı sanatına giren “birey”leri “yığın”lara dönüştüren Michelangelo, yeni bir insan ırkı yaratmıştır. Abartılı anatomileri ile devlere benzeyen bu figürler, Rönesans resim sanatının denge, uyum ve zerafet unsurlarından çok uzakta...

Michelangelo, tek başına Sistine Şapeli'nin tavanını (üç yüz metrekareden büyük bir alan) fresklerle donattı.Olağanüstü ve aydınlık bir sentez içinde bütün Eski Ahit'i anlatarak: Dünyanın ve yaşamın yaratılışından erkeğin ve kadının yaratılışına, ilk günahtan cennetten kovulmaya, Nuh Tufanı'ndan yeni bir insanlığın doğuşuna. Sonra peygamberler ve kadın kahinler aracılığıyla, İsa'nın gelişine kadar İsa'nın bütün atalarını betimledi.

Michelangelo’nun Tanrı Tasviri

Diğer sanatçıların daha önce çizdiği Tanrı’nın imparatorluk imgeleriyle karşılaştırıldığında, Michelangelo’nun bu eserle cesur bir adım attığı açıktır. Tanrı her zaman insanlığın görkemli ve her şeye gücü yeten bir hükümdarı olarak düşünülmüştür. Böyle bir kişiliğin kraliyet kıyafetleri ve benzeri şeyler giyerek resmedilmesi beklenebilir, ancak Michelangelo onu basit hafif bir tunik giymiş, uzuvlarının çoğu açıkta olan basit bir yaşlı adama indirger. Bu görüntü bir insanın aklına bir soru getiriyor –ya bu Tanrı’nın yüzüyse?- Bu onun varlığının samimi bir tasviridir. Figürü Adem’e ulaşmak için dışbükey bir şekil oluşturduğundan, Tanrı’nın erişilebilir, dokunulabilir ve yaratılışına yakın olduğu gösterilmiştir.

Tanrı Figürü

Yaratıcının ağırlığını taşıyan melek figürleri hakkında pek çok tartışma ortaya çıkmıştır. Kanatsızdırlar, melek olarak kimlikleri hakkında çok fazla şüphe vardır. Doğrudan Tanrı’nın kolunun altında bir kadın figürü var. Geleneksel sanat eleştirmenleri bu figürü, yaratılışının tamamlanmasını sabırla Tanrı’nın yanında bekleyen Havva olarak tanımladılar. Daha sonra Adem’in karısı olacaktı. Bazıları onu daha sonra Mesih’i –Mesih’i taşıyacak olan Meryem Ana olarak tanımladı. Daha sonraki teori, kadın figürünün yanında resmedilen çocuk nedeniyle ortaya çıktı- bunun, babasının yanında sabırla bekleyen İsa çocuğu olabileceği tartışıldı. Bu teori, Tanrı’nın parmaklarının çocuğunun şekline hafifçe yerleştirilmiş görüntüsüyle beslenir. Bu teoride, Adem'in Yaratılışı, insanlığın başlangıcını gösteren bir resimden çok daha fazlası haline gelir - resim, insan ırkının başlangıcı ile Hıristiyanlığa göre Tanrı tarafından getirilen insan ırkının kurtuluşu arasında bir bağlantı göstermeye başlar. oğul Tanrı – İsa Mesih.

Bir heykeltıraş olan Michelangelo'nun birincil mesleğinin unsurları bu resimde gösterilmektedir. Figürler, fırça darbeleri gibi göründüklerinden daha çok heykel çalışmaları gibi görünmektedir. Sistine Şapeli tavanı, Yaratılış kitabının bir tür özetidir. Nuh'un Hikayesi var, Adem ve Havva'nın Hikayesi ve genel bir Yaratılış Hikayesi var. Adem'in Yaratılışı, diğer fresklerden farklı olarak resmedildiği üslupla dikkat çeker. Örneğin, rakamlar daha baskındır.

Ancak bir şey belirsizliğini koruyor, yüzyıllarca sorgulanmasına rağmen, incelemesine rağmen yine bu soruyu soruyoruz..

"Bu tablo ne anlama geliyor?"

İçeriği analiz etmek ve figürlerin göze nasıl göründüğünden bariz sonuçlar çıkarmak bir sonuçtur, ancak bir resmin daha derin anlamını gerçekten deşifre etmek farklı bir şeydir. Bu gerçek bir sanat ustasını derinlemesine incelemek, hatta resmi okumaktır.

Michelangelo'nun paleti Sistine Şapeli'nin tavanında çok güzel bir şekilde yakalanmış, ancak bu ressamın dünyaya gerçekten eşsiz bir bakış açısı vardı. İlhamı en olağanüstü yerlerden geldi ve Adem'in Yaratılışı için bu şaheseri nasıl ve neden yaratmaya karar verdiğini yalnızca O bilir.

Roma'da papalık siyasal gücünün yıprandığını hissedince buna otoritesini yeniden kanıtlamak amacıyla çok daha gösterişli sanatsal ve mimari girişimlerle yanıt verdi. Bu eğilim Michelangelo ve Raffaello'nun sanatında görülmekteydi, Michelangelo'nun Sistine Şapeli'ni süslemek için Yaradılış'tan sahneleri konu alan ve Papa 2. Iulius'un talimatıyla gerçekleştirilen freski Roma öğretileri doğrultusunda yaratılış görüşünü ayrıntılarıyla vermekteydi. Bu sahnelerde görülen büyük dinamizmle karakterlerinin kudretli, dayanıklı yapısı da Roma Kilisesi'nin kudretinin ve potansiyel hiddetinin eğer sorgulanacak olursa ne kadar güçlü olduğunu idealleştirmekteydi.

Adem figürü

Michelangelo’nun Adem’in Yaratılışı Tablosunun Anlamı Nedir?

Bu resmin bariz anlamı, insanın yaratılışı ve insan ırkının başlangıcı ile ilgili her şeye sahiptir, ancak daha derinden bakıldığında, bu resim, yaratıcının yaratılışıyla kurduğu ilişki hakkındadır. Tanrı sadece kollarını uzatarak Adem'i yaratır ve Mesih çocuğunu Adem'in kurtarıcısı olarak gösterir. Burada, yaratıcı gerçekten her şeyi bilir. Adem'e ihtiyacı olan her şeyi vermek üzeredir, ancak Tanrı, şeytanın ayartmasından sonra insanın düşüşünü zaten görmüştür. Bu nedenle, bu düşüşü tahmin ediyor ve Mesih aracılığıyla hazır bir çözüm sunuyor.

Ancak bu resimde hala büyük bir gri, puslu bir alan var – Adem ve Tanrı birbirlerini mi bırakıyorlar yoksa birbirlerine mi uzanıyorlar? Parmaklarının boyanma şekline göre, Tanrı ve insan karşılıklı olarak bir arada yaşama arzularını mı tatmin ediyor yoksa ikisi ayrılıyor mu ve insan bağımsız bir yaşam sürmeye mi gidiyor, söylemek zor. Adem'in formunu incelediğimizde onun rahatladığını görüyoruz. Hayatta olmasına rağmen hala cansız olduğu şeklinde yorumlanabilir. Bu nedenle, insanı tarlalarda dolaşan diğer tüm hayvanlardan ayıran tek bileşeni almak için Tanrı'ya uzanıyor. Tanrı'ya gelince, oldukça odaklanmış görünüyor. Figürü, yaratımını mükemmel hale getirmek için çok çalışıyormuş gibi aktif görünüyor. Dolayısıyla, rakamların bir birlik içinde birbirine uzandığı ve birbirinden ayrılmadığı sonucuna varmak mantıklı olacaktır.

Coğrafyacılar da bu resmi, dar bir şeritle birbirine bağlanan, ancak devasa bir kanalla ayrılmış iki kara kütlesine benzer olarak yorumladılar. Bilim adamları, yakın zamanda kesilmiş bir göbek bağını simgeleyen yeşil bir eşarp ile bir insan rahim mantosu olarak yorumladıkları kırmızı zeminden hipotezlerini çıkararak, insanlığın doğuşunu sembolize etmek için resmi analiz ettiler.

Bütün bu yorumlar aşağı yukarı aynı şeye işaret ediyor. Ama Michelangelo neden elleri bu şekilde yaptı?

Neden o parmaklar birbirine dokunmuyor?

Neden onları tanıştırmıyorsun?

Belki bunu bilinçli yaptı.  Ve bis yüzyıllar boyu bunu konuşuyoruz.

Bu resmin ünlü olmasının tüm nedeni bu ayrıntıdır. İki parmak arasındaki boşluk bir inçin biraz altında, ancak bu boşluk tüm resmi ikinci ve üçüncü bir bakışa değer kılıyor. Bu resmin anlamı hakkında yapılan sonuçlara rağmen, hala çok esrarengiz. Daha yakından bakıldığında, orada olmayanı görmeye – iki parmak arasında var gibi görünen kuvveti hissetmeye – eğilimlidir. Bu bir elektrik yükü gibidir ve resim zihinde batarken, bir gözlemciyi resmin taşıdığı önemi fark ettiren bir idrak vardır. Bu daha başlangıç, tek bir yanlış hareket ve insanlık tamamen farklı bir yol izleyecekti. İşin içinde incelik kavramı var ve Tanrı'nın eldeki göreve odaklanma şekli, onun sadece mükemmelliği hedeflediği ve daha azını değil, neredeyse söylenebilir.

Durum iki parmağın birbirine değdiğini hayal edince daha da ilginçleşiyor. Adem'in hissetmiş olduğu ölümsüzlük dokunuşu, ruhunun ta içine işlemişti. Michelangelo, kilisenin yüzyıllardır takipçilerine açıklamaya çalıştığı şeyi yakalar - yaşamın ilahi kıvılcımını yakalar. Tanrı ve insanın birbirlerinin mükemmel bir görüntüsü olmasa bile hiçbir şey olmadıklarının kanıtını yakaladı. Michelangelo, Adem'in Yaratılışı aracılığıyla, insanlığın geçmişini, bugününü ve geleceğini sessizce tek bir çerçevede sunar. Bu görüntünün zamanın en başında yapıldığı söylenebilir, çünkü gösterdiği şey inanılmaz. Basit bir göze, birbirine uzanmış iki figürün bir resmidir, ancak daha yakından bakın ve Tanrı'nın parmağının Adem'in parmağına hayat üflemesinden önceki o basit an, bildiğimiz ve inandığımız her şeyin özü olur.

Resim, Tanrı'yı ​​çeşitli şekillerde yüceltiyor. Basit bir parmak dokunuşuyla bütün bir insan ırkını başlatması, mutlak kudretli olarak yerini belirlemesi için yeterli olmalı, ancak Michelangelo bunu daha da ileri götürüyor. Bir gözlemcinin bir parmaktan diğer parmağa aktarılan gücü, kuvveti ve yaşamı hissetmesi için Tanrı'nın Adem'e dokunması gerekmez. Sağında, bu tablo aldığı tüm onayları hak ediyor. Bunun bir başka açısı daha var. Resmin adını görenler ve yaratılış hikayesini bilenler için bir sonuca varmak kolaydır, ancak Michelangelo'yu veya eserini hiç duymamış olanlar için Adem'in Yaratılışının ne olduğunu bilmek biraz zorlaşır. hakkında. Tabloya böyle bir perspektiften bakıldığında, parmaklar arasında kıvılcım yoktur, İsa çocuğu yoktur ve kesinlikle insanlığın doğumuyla ilgili hiçbir şey yoktur. Bu resimde sadece birbirine doğru eğilmiş iki figür var.

Yaratılış ve Yaratıcı Arasındaki İlişki

Yaratıcı ile yaratılış arasındaki hassas bağ, ancak tablonun ne hakkında olduğu anlaşıldıktan sonra ortaya çıkıyor, ancak bir konu daha var. Burada tasvir edilen güç kavramı, hiç de resmin bir sonucu değildir. Çoğu insanın bu tablonun arkasındaki hikayeyi biliyor olması, ikisinin de hem özlem hem de kısıtlama duygusuyla birbirlerine hassas bir şekilde uzandığı gerçeğine karşı onları kör ediyor. Parmakları dokunacak kadar uzatılmış, ama elleri hiçliğin boşluğunda uzanmış ve açıkçası, Tanrı'nın suretini kaldıran melekler bu görevde başarısız görünüyorlar.

Yaratılış hikayesinden etkilenmeden, bu resim bir sevgi ve dostluk gösterisine dönüşüyor. Tanrı'nın Adem'i Yaratışı ile ilgili olmaktan çıkar ve sadece birbirleriyle bağlantı kurmak isteyen iki insan hakkında olur. Bu, resmin hem rahatlatıcı hem de yürek parçalayıcı yönüdür. Tanrısız bir insanı hayal etmek zordur, ancak iki kişilik arasındaki ilişkiyi kesinlikle tek taraflı olarak hayal etmek de o kadar rahatlatıcı değildir.

Michelangelo Adem’in Yaratılışı’nı Ne Zaman Çizdi?

Adem'in Yaratılışı, Michelangelo'nun 1508-1512 yılları arasında boyanmış fresktir ve Sistine Şapeli'nin tavanının bir parçasını oluşturur. Tablo, Yaratılış Kitabında Tanrı'nın yaratılan ilk insan olan Adem'e hayat üflediğini betimleyen İncil'deki yaratılış hikayesine dayanmaktadır. Genesis'ten bölümleri betimleyen karmaşık bir ikonografik şema serisinin dördüncüsü. Resim, sol altta tamamen çıplak bir Adem'i ve Tanrı'yı ​​dönen bir peçe giymiş beyaz sakallı yaşlı bir adam olarak tasvir ediyor. Tanrı'nın sağ eli, neredeyse Adem'in sol eli ile temas edecek şekilde uzanıyor ve bu, yaşam kıvılcımının insanlığa geçtiğini gösteriyor. Hem Tanrı'nın hem de Adem'in parmaklarının temas halinde olmaması, aralarında var olan boşluğun ve iki kişinin el sıkışırken olduğu gibi aynı seviyede olmadıklarını gösterir. Adamın görüntüsü, Tanrı'nın insanı kendi suretinde ve benzerliğinde yarattığını simgeleyen Tanrı'nın ayna yansımasıdır.

Tanrı'nın etrafındaki ve özellikle de sol kolundaki figürlerin önemine dair birçok hipotez vardır. Figür, Adem'e bakış tarzından dolayı Havva'yı tasvir edebilecek bir kadın şeklini alıyor, ancak Michelangelo'nun bilgelik tanrıçası Sophia'ya, Meryem Ana'ya, bir kadın meleğe veya bir insana sahip olabileceğine dair öneriler var. akılda kişileştirilmiş ruh. Papa II. Julius, Michelangelo'yu 2950'de Roma'ya davet etti. Beş yıl içinde tamamlanması beklenen Papa'nın mezarını kırk heykelle birlikte inşa etmekle görevlendirildi. 40 yıl boyunca üzerinde çalışmasına rağmen, mezarı tatmin edecek şekilde tamamlamasını engelleyen işlerinde çok sayıda kesinti oldu.

Mezar, Roma, Vincoli'deki San Pietro Kilisesi'nde bulunur ve 1516 merkezi Musa figürü tarafından ünlüdür. Ölen Esir ve Kahraman Esir, mezar için tasarlanan heykellerdi ancak Louvre'a transfer edildi. Michelangelo'nun aynı dönemde yaptığı Sistine Şapeli tavan resminin tamamlanması 1508'den 1512'ye kadar yaklaşık dört yıl sürdü. Condivis'in anlatımına göre Aziz Petrus Bazilikası üzerinde çalışan Bramante, Michelangelo'nun Papa tarafından görevlendirilmesinden memnun değildi. Papa'nın mezarı üzerinde çalışmak için. Bu onu, Michelangelo'nun yeni görevde başarısız olması niyetiyle Papa'yı alışılmadık bir görevi kendisine devretmeye ikna etmeye zorladı.